counter The Art of Life - Free Download Books
Hot Best Seller

The Art of Life

Availability: Ready to download

In our individualized society we are all artists of life - whether we know it or not, will it or not and like it or not, by decree of society if not by our own choice. In this society we are all expected, rightly or wrongly, to give our lives purpose and form by using our own skills and resources, even if we lack the tools and materials with which artists' studios need to In our individualized society we are all artists of life - whether we know it or not, will it or not and like it or not, by decree of society if not by our own choice. In this society we are all expected, rightly or wrongly, to give our lives purpose and form by using our own skills and resources, even if we lack the tools and materials with which artists' studios need to be equipped for the artist's work to be conceived and executed. And we are praised or censured for the results - for what we have managed or failed to accomplish and for what we have achieved and lost. In our liquid modern society we are also taught to believe that the purpose of the art of life should be and can be happiness - though it's not clear what happiness is, the images of a happy state keep changing and the state of happiness remains most of the time something yet-to-be-reached. This new book by Zygmunt Bauman - one of the most original and influential social thinkers writing today - is not a book of designs for the art of life nor a 'how to' book: the construction of a design for life and the way it is pursued is and cannot but be an individual responsibility and individual accomplishment. It is instead a brilliant account of conditions under which our designs-for-life are chosen, of the constraints that might be imposed on their choice and of the interplay of design, accident and character that shape their implementation. Last but not least, it is a study of the ways in which our society - the liquid modern, individualized society of consumers - influences (but does not determine) the way we construct and narrate our life trajectories.


Compare

In our individualized society we are all artists of life - whether we know it or not, will it or not and like it or not, by decree of society if not by our own choice. In this society we are all expected, rightly or wrongly, to give our lives purpose and form by using our own skills and resources, even if we lack the tools and materials with which artists' studios need to In our individualized society we are all artists of life - whether we know it or not, will it or not and like it or not, by decree of society if not by our own choice. In this society we are all expected, rightly or wrongly, to give our lives purpose and form by using our own skills and resources, even if we lack the tools and materials with which artists' studios need to be equipped for the artist's work to be conceived and executed. And we are praised or censured for the results - for what we have managed or failed to accomplish and for what we have achieved and lost. In our liquid modern society we are also taught to believe that the purpose of the art of life should be and can be happiness - though it's not clear what happiness is, the images of a happy state keep changing and the state of happiness remains most of the time something yet-to-be-reached. This new book by Zygmunt Bauman - one of the most original and influential social thinkers writing today - is not a book of designs for the art of life nor a 'how to' book: the construction of a design for life and the way it is pursued is and cannot but be an individual responsibility and individual accomplishment. It is instead a brilliant account of conditions under which our designs-for-life are chosen, of the constraints that might be imposed on their choice and of the interplay of design, accident and character that shape their implementation. Last but not least, it is a study of the ways in which our society - the liquid modern, individualized society of consumers - influences (but does not determine) the way we construct and narrate our life trajectories.

30 review for The Art of Life

  1. 5 out of 5

    Trevor

    The thing about any book by Bauman is that he crams more ideas per page than just about any other writer I can think of. And many of these ideas stop you reading so that you can mull over them for a while. Which, therefore, makes even a relatively short book like this one something that can take a while to read. It also means any review can only really skim across the surface in the hope you might read the original for the wealth available there. In many ways I could sum up the point of this book The thing about any book by Bauman is that he crams more ideas per page than just about any other writer I can think of. And many of these ideas stop you reading so that you can mull over them for a while. Which, therefore, makes even a relatively short book like this one something that can take a while to read. It also means any review can only really skim across the surface in the hope you might read the original for the wealth available there. In many ways I could sum up the point of this book by saying that life in what Bauman refers to as the ‘liquid modern’ phase of history we are currently living through is something we need to take on as a project, and that this something that we cannot put off or ‘not do’. All of the choices we make are choices that impact on our life and life’s course. We might as well approach life as if we were constructing a work of art. If this were all Bauman was saying this book would hardly be worth reading – rather you would be better off reading one of the ‘how to’ books he refers to as having a best before date somewhat between milk and yoghurt. His point is that this idea of ‘life as project’, ‘life as performance’ or ‘life as work of art’ is a remarkably recent one in human history and one that only makes sense given other things we probably take for granted about our world. For instance, prior to capitalism people were much more likely to be born into whatever it was they were going to be – if you were born a peasant or a prince that was great, but you certainly didn’t get to choose to stop being one and become the other – no matter what your ‘personal attributes’ were. Social mobility, as such, simply did not exist. And this is important, since it meant that the degrees of freedom you had in making your own life a ‘work of art’ – in constructing your own pathway through life –were similarly non-existent. This is not likely to have been much of a problem to people, not just for the obvious reason that you can’t mourn what you never had (in fact, we live in a world where the vast majority of people are encouraged most of the time mourn what they have never had – it is the only thing that keeps capitalism going) but more because being constrained by the life paths we were born into meant that a well-lived life was one in which that path was pursued with honour, grace and attention. None of those words are necessarily the right word, by the way (which is part of the reason you got all three) – the idea is that in the universe of that now bygone society each individual had, at birth, a fixed position and path to pursue, and their worth was measured in their dedication to pursuing that path. Now, this isn’t as ancient an idea as it might sound. As Bauman says, in many ways this kind of meta-choice was the focus of Sartre’s philosophy and something Bauman himself followed while he was a young man – and although Bauman is now about as old as the world allows you to get, while I’m writing this he is still alive – he is still referring to a time that wasn’t all that long ago. As he says, once-upon-a-time the general path was what you chose (I’m going to become a poet, I’m going to become a doctor, etc) and then there were signposts along the way to direct your footsteps. There were clear things you would need to learn (different in either case, but still relevant for ALL poets or ALL doctors) according to pathways selected. That is, people could choose various destinations, however, the pathways to those destinations stayed pretty much the same and well-trodden. That isn’t the case today – increasingly, what you know and can rely on to ‘work’ today, you can more or less assume will cause you problems tomorrow. This also implies a relationship to ‘art’ that is somewhat different to how we think of art today – something Bauman spends quite a bit of time discussing. You see, in this bygone world the life paths available to be chosen were essentially permanent, and so to create one’s life in such an environment – to create one’s life as a work of art in such an environment – implied constructing a ‘work of art’, or a ‘life project’ that would be also basically ‘permanent’. The attraction is similar to the work of architects of public buildings in the 18th or 19th centuries – these buildings were designed to last and to reflect a kind of perfect harmony in classical proportions (think columns and balance – sturdy persistence). Rather than the decidedly temporary public buildings of today. No one really expects even celebrated buildings of today to last for centuries, and certainly not for millennia. The destruction of the World Trade Centre was shocking – but none of us would have expected those buildings to outlast the pyramids. That really wasn’t their point. And this is a theme that Bauman returns to time and time again. For instance, he talks about a young woman delighted that the shorts she bought at Top Shop are shown in Vogue and therefore this goes to justify her taste. His point is that this means she is likely to continue shopping at Top Shop, to use this label as a way to construct her identity – the difference is that she certainly won’t be shopping at Top Shop for the same sort of shorts the next time she goes there – even if her old pair have, by that time, been worn threadbare. Not only will that style of shorts no longer be available, but she wouldn’t even want them even if they were. The point today is that everything is in flux all of the time – the constants are in finding the ‘good taste’ to create one’s own identity and to constantly engage in the creative act of identity creation – and this is a kind of work of art. Except, of course, the example given here is one of the problems we are confounded with in this ‘project’ – that is, since capitalism exists by, as he says somewhere else, constantly reducing the distance between the showroom and the rubbish bin, consumerism is a kind of cheap version of identity formation – but just as cheap as it is, it is also ubiquitous, unavoidable and inevitable. We are what we buy and what we buy is structured by the kinds of people we believe ourselves to be. Much of the start of this book considers the contradictory aspects of ‘happiness’. Aristotle says in his Ethics that the good life is a happy life (well, sort of – what is translated as ‘happiness’ really says something closer to ‘good spirited’). Anyway, happiness seems like an obvious thing for us to pursue – in fact, the pursuit of happiness is one of those things Americans can be heard to mumble under their breaths while holding their hands over their hearts and voting for Trump. Happiness is a pretty good thing, it is not hard to see why people might be fond of it, but it might be even better if we could define it. Shakespeare’s sonnet 129 – The expense of spirit in a waste of shame – shows that even the greatest of happinesses are short lived and anything but ‘obviously good’. As a very dear friend said to me once, some people inject heroin because they say it feels like having seven orgasms all at once – and I avoid it for much the same reason. The problem with happiness is we are so terrible at having the least idea about what will help us be happy. What is interesting is that our current social organisation is such that it stresses individual happiness and this is very much ‘inner’ directed. The metaphors Bauman uses to discuss this are those of centripetal and centrifugal forces – both are forces that from the ‘centre’, but one draws toward and one away from that centre. Here he provides a sustained critique of Nietzsche – always a good thing – and by implication also Foucault, at least to the extent that Foucault can be read as a follower of Nietzsche’s ‘will to power’ – only ever a partial reading. But even here the complications do not stop. How are we to be moral? For Nietzsche this question is basically ‘who deserves to be treated morally?’ and by this he says that the vast majority of humanity are simply unworthy of anything but contempt – freedom is wasted on the masses of humanity because they lack the nobility that would allow them to make a real difference to the world – the weak, the botched and the bungled created morality as a way to constrain the great and the worthy. I’ve always hated Nietzsche’s work, so, I find Bauman’s critique of it here well worth reading. But I have to stress my own prejudice. We are left wondering if morality is even possible. One of the points Bauman makes is that we generally would not consider something to be a moral act if it came with a calculation of the costs and benefits associated with doing the act. You know, if I save a child from drowning as a spontaneous act then that is moral – but if I do it while anticipating some reward I might receive from the child’s parents, that is not so good. And the most powerful thing here is his discussion of those people in Poland who during the Nazi occupation hid Jews, knowing that if they were caught it meant death. Sociologists studied the standard characteristics of these people – religion, class, level of education, that sort of thing – and found that none of these predicted who would and who would not act morally to the extent of risking their own lives to save the lives of others. As he says, what court of law would convict you for not risking your own life to save the lives of others? Except, there is a court that will convict you of that, even completely unreasonably – your own conscience. Perhaps that is why Nietzsche is so popular today – who better to justify the accidents of birth that privilege some while punishing others while making these accidents appear as expressions of merit? Now, don’t get me wrong here – I think a lot of the choices we think we make as an expression of our free will are not nearly as free as we like to imagine. In fact, a lot of this book stresses allowing such choices to be left to our natural inclinations, and these, as Bourdieu would stress, are formed by our socialisation. But what I said in the last paragraph – as contradictory to this paragraph as it is possible to be – still holds. There is no simple equation that links cause and effect here – there are butterfly effects that make causation appear as random accidents. And it is in this confusion amidst the impossibility of calculation that ‘free will’ appears to us. Ultimately, our choices might well be a reflection of our pre-knowledge and experience – but if it still feels like a free choice, then that is where the art of life resides – within the choices we make, however constrained. The problem is that so much of what we are presented with in life is a kind of three card trick that makes us feel like individuals while purchasing the latest style of hot pants from Top Shop…

  2. 5 out of 5

    Ferda Nihat Koksoy

    -"Mutluluk" yanlışın bulunmayışının eşanlamlısı değil midir? Yanlışın mevcudiyetinin imkânsızlığı değil midir? Her türlü yanlışın imkânsızlığı değil midir? Bu mümkün müdür? İnsanın mutluluk arayışı pekâlâ kendi kendini baltalamanın nedeni olabiliyor. -Bilimsel alışmalar, inanılan zenginlik artışı ile mutluluk artışı arasında hiçbir bağlantının olmadığını ortaya koyuyor; "temel yaşamsal" ihtiyaçların doyumuna imkân sağladıktan sonra (yıllık kişi başı 10000$) ekonomi mutluluk üzerinde etkili olamıy -"Mutluluk" yanlışın bulunmayışının eşanlamlısı değil midir? Yanlışın mevcudiyetinin imkânsızlığı değil midir? Her türlü yanlışın imkânsızlığı değil midir? Bu mümkün müdür? İnsanın mutluluk arayışı pekâlâ kendi kendini baltalamanın nedeni olabiliyor. -Bilimsel alışmalar, inanılan zenginlik artışı ile mutluluk artışı arasında hiçbir bağlantının olmadığını ortaya koyuyor; "temel yaşamsal" ihtiyaçların doyumuna imkân sağladıktan sonra (yıllık kişi başı 10000$) ekonomi mutluluk üzerinde etkili olamıyor. Aksine, gelirlerin yükselmesi katlanması bile güç olan huzursuz ve tedirgin edici bir can sıkıntısı ve belirsizliği, çileden çıkarıcı bir belirsizliği getiriyor. -Eldeki nakit paranız ve krediniz ne olursa olsun, bir AVM'de, sevgi ve dostluğu, aile hayatının zevklerini, sevdiklerinizle ilgilenmekten ya da sıkıntıdaki bir tanıdığa yardım etmekten gelen tatmini, iyi yapılan bir işten elde edilen özsaygıyı, hepimizde ortak olan "zanaatkarlık yeteneğini" tatmin etmeyi, iş arkadaşları ve ilişkide olduğunuz diğer insanların takdir, sempati ve saygısını bulamazsınız. -Birlikte geçirilecek zamanın eksikliğini ve birbiriyle konuşmanın nadirliğini telafi etmek için sevilen kişilere alınan pahalı armağanlar, prestijli markalar, birlikte pişirilen yemeklerle donatılmış bir masa etrafında toplanmanın ya da insanın derin düşüncelerini, duygularını, umutlarını ve korkularını dikkate alan bir kişi tarafından dikkatle, uzun süre dinlenmenin ve şefkatli bir ilgiye, bağlılığa ve özenin değerine erişemeyecektir. -Yaşamlarımız sanat yapıtıdır. Yaşamlarımızı yaşama sanatının gerektirdiği gibi sürdürmek için, tıpkı herhangi bir sanatın ustası gibi kendimize mükemmellik standartları seçmeli, bunu bazen beceremesek de umudumuzu yitirmeden ÖZEN ve ÇABAMIZI sürdürmeliyiz (malum ufuk gibi, yaklaştıkça uzaklaşacağı da unutulmamalı). MUTLULUK, AKLIN DEĞİL HAYAL GÜCÜNÜN BİR İDEALİDİR (Kant).

  3. 4 out of 5

    Raquel

    Apesar do tom pedagógico da obra, a superficialidade das reflexões de Bauman não satisfazem o leitor mais exigente; as análises de Bauman à modernidade líquida são interessantes e o autor socorre-se de uma variada bibliografia, mas, ainda assim, sinto que ficou muito por dizer. A obra centra a sua análise na felicidade enquanto sonho, enquanto mito e enquanto possibilidade. O homem não é feliz quando alcança, mas apenas enquanto deseja alcançar. Pelo meio existem estudos estatísticos e sociológic Apesar do tom pedagógico da obra, a superficialidade das reflexões de Bauman não satisfazem o leitor mais exigente; as análises de Bauman à modernidade líquida são interessantes e o autor socorre-se de uma variada bibliografia, mas, ainda assim, sinto que ficou muito por dizer. A obra centra a sua análise na felicidade enquanto sonho, enquanto mito e enquanto possibilidade. O homem não é feliz quando alcança, mas apenas enquanto deseja alcançar. Pelo meio existem estudos estatísticos e sociológicos ao consumismo e a outras distrações contemporâneas que nos afastam daquele que será o verdadeiro propósito do ser humano: bastar-se a si próprio. É interessante, não aborrece, mas é demasiado sucinto. Peca pela leveza excessiva; o tema pedia mais.

  4. 4 out of 5

    Luke Dubbelman

    5 Stars! This is the first book by Zygmunt Bauman that I have read, and now I want to read all of his books. Bauman's writing is a blur of sociology, philosophy, history, theology, art and all things good. There will be a few dry passages here and there, but overall he has a sharp bite to some of his messages and speaks directly to the heart of our modern culture. This book is about a lot of things, but in a simple way he is trying to critique the fear of commitment and sacrificial love in modern 5 Stars! This is the first book by Zygmunt Bauman that I have read, and now I want to read all of his books. Bauman's writing is a blur of sociology, philosophy, history, theology, art and all things good. There will be a few dry passages here and there, but overall he has a sharp bite to some of his messages and speaks directly to the heart of our modern culture. This book is about a lot of things, but in a simple way he is trying to critique the fear of commitment and sacrificial love in modern culture and promote the idea that to live life artfully takes time, commitment, discipline, sacrifice and charachter; a happy life does not just fall in our lap it is made and fought for. Bauman, hits on a lot of other subjects regarding modern life; but the call to commitment and sacrifice in the art of life is a main core of this book. In the last page of the book, Bauman ends with these words on love/commitment: “Love, which we need to conclude, abstains from promising an easy road to happiness and meaning. The ‘pure relationship’ inspired by consumerist practices promises that kind of easy life; but by the same token it renders happiness and meaning hostages to fate. To cut a long story short: love is not something that can be found; not an 'objet trouve' or a ‘ready made’. It is something that always still needs to be made anew and remade daily, hourly; constantly resuscitated, reaffirmed, attended to and cared for. In line with the growing frailty of human bonds, the unpopularity of long-term commitments, the stripping away of ‘duties’ from ‘rights’ and the avoidance of any obligations except the ‘obligations to oneself’, love tends to be viewed as either perfect from the start, or failed- better to be abandoned and replaced by a ‘new and improved’ specimen, hopefully genuinely perfect. Such love is not expected to survive the first minor squabble, let alone the first serious disagreement and confrontation…” (pg.132-133)

  5. 5 out of 5

    Sonia

    No me ha convencido esta obra "menor" del gran sociólogo polaco. Centrado en el humano occidental y rico, su descripción es economicista y llora las desgracias del postmodernismo que según él nos aboca a consumir sin freno y a intercambiar fachadas siguiendo las modas, con la inconsistencia del "yo" como destino irrevocable. En una imagen que me recuerda a Tiempos Modernos de Chaplin, la modernidad liquida de Bauman nos devora a base de libertad mal administrada y sobre todo de insolidaridad. Los No me ha convencido esta obra "menor" del gran sociólogo polaco. Centrado en el humano occidental y rico, su descripción es economicista y llora las desgracias del postmodernismo que según él nos aboca a consumir sin freno y a intercambiar fachadas siguiendo las modas, con la inconsistencia del "yo" como destino irrevocable. En una imagen que me recuerda a Tiempos Modernos de Chaplin, la modernidad liquida de Bauman nos devora a base de libertad mal administrada y sobre todo de insolidaridad. Los 2 filósofos más citados son Hobbes y Nietzsche, lo que da idea de su pesimismo en referencia al hombre, con el egoísmo intrínseco como máxima. Citando a John Stuart Mill "en cuanto te preguntas si eres feliz, dejas de serlo" y creo que Bauman se ha lanzado a describir su percepción de la sociedad actual en conjunto sin tener en cuenta que los individuos no siempre(casi nunca, me atrevería a decir) se ajustan al patrón estadístico.

  6. 5 out of 5

    Alan Calvillo

    Mi primera aproximación con el libro (y su título) fue un tanto escéptica por el uso de una palabra tan abarcante como lo es «arte». Sin embargo,conforme leía la obra, parecía que las ideas de Bauman eran un eco de muchas dudas que venía masticando últimamente. Llegó en el momento que parecía que esas dudas no podían estirarse más, como si el destino deseara que tuviera en encuentro con las propuestas planteadas. No encontré respuestas concretas a la preguntas que tenía y estuvo bien, porque puso Mi primera aproximación con el libro (y su título) fue un tanto escéptica por el uso de una palabra tan abarcante como lo es «arte». Sin embargo,conforme leía la obra, parecía que las ideas de Bauman eran un eco de muchas dudas que venía masticando últimamente. Llegó en el momento que parecía que esas dudas no podían estirarse más, como si el destino deseara que tuviera en encuentro con las propuestas planteadas. No encontré respuestas concretas a la preguntas que tenía y estuvo bien, porque puso en duda el terreno de dónde surgían esas dudas. La gran pregunta que atañe al hombre desde siempre: ¿Qué es la felicidad?, es desmenuzada desde una perspectiva contemporánea, consumista, globalista que pareciera que corroe con su dinámica transaccional cada aspecto de nuestras vidas; pero, al mismo tiempo, evidenciando la permanente lucha que se fragua en el fondo de nosotros y que ha permanecido en disputa, política y socialmente, en los últimos siglos. La batalla entre lo individual y lo social. El libro se siente, por momentos, caótico, sin orden, pasando de lo particular a lo específico a voluntad del escritor.

  7. 5 out of 5

    Lean

    The first part of the book address the pursuit of happiness. How, obviously, shopping isn't going to bring us happiness, but how we are going to fail to be happy anyway and maybe trivial pursuits at least temporarily distract us in our unfulfilled lives. He drops in an interesting idea about questioning the importance of hapiness as a target in our lives, but didn't develop any discussion in this direction which I would have liked to have seen. The second part begins with the main theme of the bo The first part of the book address the pursuit of happiness. How, obviously, shopping isn't going to bring us happiness, but how we are going to fail to be happy anyway and maybe trivial pursuits at least temporarily distract us in our unfulfilled lives. He drops in an interesting idea about questioning the importance of hapiness as a target in our lives, but didn't develop any discussion in this direction which I would have liked to have seen. The second part begins with the main theme of the book, living your life is like creating a work of art, but he quickly goes off on a tangent of examining the concept of generation with a dialectic of enlightenment and world war one and the increasing banality of the term revolution. Returning to the theme of life as a work of art in part three he ploughs through Sartre and Nietzsche. I read the german translation which was hard work for me. At stages I stuggled with a few pages over a week. At times I raced through pages in an hour. What I got from the book: You can chase happiness and you have to work hard to get there, but the chasing may shift the nature of the chased. You can cast aside the dream of happiness and realise that what is all around you is happiness, but this can imply leaving comfort zones and societal "norms". Love doesn't just happen, you need to constantly work to renew and invigorate it. This book was a present, if I borrowed or bought it myself I would go for the english language edition.

  8. 5 out of 5

    Francisco J. López

    Un libro complejo, profundo y algo caótico (como la misma sociedad líquida de la que hace referencia) sobre los mecanismos que impulsan nuestras vidas, siempre en movimiento, cubiertas por un manto de incertidumbre imposible de derribar. Hay exposición pero no hay respuestas. Cada cual debe buscar las suyas propias, como artista de su propia vida.

  9. 4 out of 5

    Giordana

    ‘Il calcolo del nostro Pnl mette in conto i programmi televisivi che glorificano la violenza allo scopo di vendere i giocattoli corrispondenti ai nostri bambini. In compenso il Pnl non tiene conto della salute dei nostri figli, della qualità della loro istruzione né dell’allegria dei loro giochi. Non misura la bellezza della nostra poesia o la solidità dei nostri matrimoni. Non pensa a valutare la qualità dei nostri dibattiti politici o l’integrità dei nostri rappresentanti. Non tiene conto del ‘Il calcolo del nostro Pnl mette in conto i programmi televisivi che glorificano la violenza allo scopo di vendere i giocattoli corrispondenti ai nostri bambini. In compenso il Pnl non tiene conto della salute dei nostri figli, della qualità della loro istruzione né dell’allegria dei loro giochi. Non misura la bellezza della nostra poesia o la solidità dei nostri matrimoni. Non pensa a valutare la qualità dei nostri dibattiti politici o l’integrità dei nostri rappresentanti. Non tiene conto del nostro coraggio, della nostra saggezza o della nostra cultura. Non dice nulla della nostra pietà o dell’attaccamento al nostro paese. In breve, il Pnl misura tutto, tranne quello che rende la vita degna di essere vissuta’.

  10. 5 out of 5

    Matt

    So in an extremely coincidental turn of events (for me) Bauman died the day after I finished this book. It was the first of his I've read and although this review isn't the most positive I still feel it's necessary to add my condolences. RIP to a great man. --- Interesting in parts but on the whole fairly uneventful. The key theme of the book is that in order to come to terms with our 'liquid modern' world, we must view ourselves as 'artists of life': So we are all artists of our lives - knowingly So in an extremely coincidental turn of events (for me) Bauman died the day after I finished this book. It was the first of his I've read and although this review isn't the most positive I still feel it's necessary to add my condolences. RIP to a great man. --- Interesting in parts but on the whole fairly uneventful. The key theme of the book is that in order to come to terms with our 'liquid modern' world, we must view ourselves as 'artists of life': So we are all artists of our lives - knowingly or not, willingly or not, like it or not. To be an artist means to give form and shape to what otherwise would be shapeless or formless. To manipulate probabilities. To impose an 'order' on what other would be 'chaos': to 'organize' an otherwise chaotic - random, haphazard and so unpredictable - collection of things and events by making certain events more likely to happen than all the others The way he forms these ideas from a variety of philosophical and modern sociological sources was definitely interesting but I felt there was a little lack of focus on the whole. The idea of a 'liquid modernity' - a modernity that is constantly shifting; where values, relationships, and commitments are no longer fixed for more than a short period of time - is hardly a revolutionary one. Nevertheless there were definitely some gems of insight here and some extremely pretty passages. For example: All things of the body stream away like a river, all things of the mind are dreams and delusions... What then can escort us on our way? One thing, one thing only: philosophy. I particularly liked the introduction in which we get a brief overview of different conceptions of happiness through the history of philosophy, and later the anecdote of replacing the 'uprooting' of identity with a 'reanchoring' of identity: Indeed, unlike in the case of 'uprooting' and 'disembedding', there is nothing irrevocable, let alone ultimate, in drawing up an anchor. When they are torn out of the soul in which they drew, roots are likely desiccate, killing the plant they nourished and making its revival border on the miraculous - anchors are drawn up only to be cast out again, and they can be cast out with a similar ease at many different, near or distant ports of all. Definitely some post-modern influence here. (I'm sure the Deleuzians would be happy to see people getting away from those pesky arborescent roots!) Overall I would say it was a fairly enjoyable read, but it lacked that lacked that spark of profundity that any good work of philosophy hits you with. Maybe I'm being slightly harsh but I think 3* is fair. In general I don't think I'll be coming back to Bauman's work any time soon.

  11. 4 out of 5

    Matias

    Advertencia: esto no es una reseña, es un desvarío más apropiado para una diario intimo que para un repaso público del libro. Intente leer este libro tiempo atrás y me pareció conservador, el soliloquio de un viejito diagnosticando los males de la sociedad moderna. Aunque comparto la caracterización de la "modernidad liquida" y sus diagnósticos sociales, esta vez al leerlo me sonó que su ética personal al no ajustarse a los "tiempos que corren" buscaba explicar filosóficamente más que sociológic Advertencia: esto no es una reseña, es un desvarío más apropiado para una diario intimo que para un repaso público del libro. Intente leer este libro tiempo atrás y me pareció conservador, el soliloquio de un viejito diagnosticando los males de la sociedad moderna. Aunque comparto la caracterización de la "modernidad liquida" y sus diagnósticos sociales, esta vez al leerlo me sonó que su ética personal al no ajustarse a los "tiempos que corren" buscaba explicar filosóficamente más que sociológicamente cómo y dónde cambio el ethos contemporáneo. Lo abandoné y años más tarde vuelvo al libro pero esta vez venía masticando la pregunta sobre el cuidado de uno mismo, el buen vivir y la felicidad y lo poco que había leído del libro resurgió y me obligó a leerlo. Sigo pensando que el libro expresa una visión que ante todo es de oposición al presente y afición a un pasado no solo más sólido sino "moralmente superior". No es una afirmación que el viejo ZB haga a la ligera como un panfleto vulgar en contra de esta "decadente juventud consumista y estúpida" como un podría escuchar en algún blog conservador sino una disección y repaso de lo que hoy tomamos como correcto, como camino a la felicidad, como moral. Me gusta que en los cuatro capítulos más el epilogo, que podría haber sido todo un capítulo en sí mismo pero que por razones que desconozco ZB prefirió dejar en un par de páginas y cerrar de una vez por todas la andanza medio zigzagueante del libro, hay momentos donde pone en evidencia su punto de vista con argumentos que redimen cualquier problema que lo vacilante de la argumentación pudiera tener hasta ese momento. Porque, al menos yo, tuve dificultades en entender hacia dónde quería ir, más allá de la crítica ubicua aunque nunca virulenta a los valores actuales, a pesar que la introducción -a la que consideró un capítulo más- deja claro como el título que la cuestión de fondo es vivir entendido como un arte igual que hacer una escultura o pintar al oleo. Me costó encontrar la conexión entre la crítica subyacente y su concepto de la vida como arte porque nunca deja en claro, o yo no lo entendí cosa que tampoco me sorprendería, qué cuerno significa para él eso. Es claro que el ve cierta oposición entre el ethos predominante, la felicidad individualista y egocéntrica y el éxito de esta empresa que es hacer de nuestras vidas una obra de arte pero creo que al libro le faltaba maduración aunque no por ello no enciende algunas mechas como dije antes. El libro termino con unos 20 señaladores y el triple de párrafos marcados así que amerita que vuelva a ver si en una re lectura lo entiendo mejor.

  12. 4 out of 5

    sab ◡̈

    read this for an ethics class in uni. it was good. a lot of ideas are crammed into the page, and thus it became kind of a tiring read at times, but it was good nonetheless.

  13. 5 out of 5

    Yavuz

    "Ütopyalar yolun sonundaki ülkeyi, bir uyum ve düzen alanı olarak, dört gözle beklenen ve mümkünse daha da yakınlaştırılacak bir varış yeri olarak sunar. Buna karşılık distopyalar söz konusu ülkeyi, en iyi ihtimalle bir açık hava hapishanesi, korkulacak, mümkün olduğunca uzak tutulacak ve ideal durumda sonsuza dek yasak bölge yapılacak bir yer olarak betimler. Böylesi radikal biçimde karşıt görüşler olmalarına rağmen, her ikisi de tarihin koşu pistinde sanki bir bitiş çizgisi varmış ve bu çizgi d "Ütopyalar yolun sonundaki ülkeyi, bir uyum ve düzen alanı olarak, dört gözle beklenen ve mümkünse daha da yakınlaştırılacak bir varış yeri olarak sunar. Buna karşılık distopyalar söz konusu ülkeyi, en iyi ihtimalle bir açık hava hapishanesi, korkulacak, mümkün olduğunca uzak tutulacak ve ideal durumda sonsuza dek yasak bölge yapılacak bir yer olarak betimler. Böylesi radikal biçimde karşıt görüşler olmalarına rağmen, her ikisi de tarihin koşu pistinde sanki bir bitiş çizgisi varmış ve bu çizgi de önceden çizilebilir ya da tahmin edilebilirmiş gibi davranırlar. Bu gösteriş, modern akım bu iki zihinsel ürününün sözlüklerde, boş hayallere kapılmak, hayali ve acayip düşler (ya da kabuslar), kuruntular, hayal mahsulü şeyler ve yanılsamalar gibi yerici sözcüklerle yan yana kullanılmasının ana sebebidir muhtemelen. İster başlangıçta (iyi bir şeyi gösteren) "ü" önekiyle, ister (kötü blr şeye işaret eden) "dis" önekiyle donatılmış olsun, her iki yorum da hiç bir yer anlamına gelen "ya" önekiyle sonlanır." Mutluluğa giden yolda bitiş çizgisi yoktur der ve hem kitabın başında hem de sonunda Seneca'dan alıntılanan şu sözleri tekrarlar ;" sıra yaşamı mutlu kılanın ne olduğunu açıkça görmeye geldiğinde, ışık el yordamıyla aranır... "

  14. 4 out of 5

    Paloma

    This review has been hidden because it contains spoilers. To view it, click here. "O que é felicidade? É possível alcançá-la definitivamente? A sociedade líquida moderna espera que cuidemos de dar sentido e forma às nossas vidas, nos julga pelos resultados e também nos faz pensar que a arte da vida tem por objetivo a felicidade." O sociólogo polonês aborda a questão de que mais renda pessoal não significa na realidade maior felicidade. É uma ilusão criada para nos enganar. O consumo não traz a saciedade e a certeza. Nunca vai ser o bastante. Nessa era de liquidez, sempre estar "O que é felicidade? É possível alcançá-la definitivamente? A sociedade líquida moderna espera que cuidemos de dar sentido e forma às nossas vidas, nos julga pelos resultados e também nos faz pensar que a arte da vida tem por objetivo a felicidade." O sociólogo polonês aborda a questão de que mais renda pessoal não significa na realidade maior felicidade. É uma ilusão criada para nos enganar. O consumo não traz a saciedade e a certeza. Nunca vai ser o bastante. Nessa era de liquidez, sempre estaremos correndo atrás dessa felicidade sem nunca chegar perto dela. Para o autor, nós somos artistas, já que a vida não pode deixar de ser uma obra de arte porque é a vida de um ser dotado de vontade e liberdade de escolha. Disso resulta em sempre estarmos na companhia da incerteza. Praticar a arte da vida em nosso mundo líquido-moderno é viver em um estado de transformação permanente. Ele finaliza o livro com a ideia de que todos somos confrontados com uma escolha entre a busca da felicidade se concentrar em nosso próprio bem-estar ou na preocupação com o bem-estar dos outros. E essa é a escolha fundamental que enfrentamos na procura desta tão desejada felicidade. Livro muito inspirador. Deve ser apreciado aos poucos com pausas para reflexão, até porque não é um livro de fácil leitura. Ótimo para repensar nossa visão da vida.

  15. 5 out of 5

    Lecturas No Obligatorias

    Tengo 31 años, soy soltera y no tengo planes de casarme ni de tener hijos. Mi más preciado tesoro es una pequeña biblioteca de libros que he coleccionado desde que percibo un salario. Me encanta la soledad y me agobian las multitudes. Mi vida laboral comenzó a los 23 y en este lapso he tenido seis trabajos, dos de ellos relacionados a mi carrera, el resto no. Soy producto de mi tiempo histórico, de un tiempo moderno líquido en el que la norma es el cambio, la fluidez y la inestabilidad. En el que Tengo 31 años, soy soltera y no tengo planes de casarme ni de tener hijos. Mi más preciado tesoro es una pequeña biblioteca de libros que he coleccionado desde que percibo un salario. Me encanta la soledad y me agobian las multitudes. Mi vida laboral comenzó a los 23 y en este lapso he tenido seis trabajos, dos de ellos relacionados a mi carrera, el resto no. Soy producto de mi tiempo histórico, de un tiempo moderno líquido en el que la norma es el cambio, la fluidez y la inestabilidad. En el que que huimos del compromiso; en el que compramos, no por necesidad sino para experimentar cosas nuevas; en el que nos inclinamos hacia individualidad; en el que los trabajos y las relaciones humanas son pasajeras. El mundo se ha convertido en una enorme masa fluida, carente de una estructura fija, en el que la única certidumbre es la incertidumbre. Bauman sostiene que en este mundo líquido, "somos felices mientras no perdamos la esperanza de ser felices". Quiero aclarar que este libro no contiene una receta para la felicidad, es más, ni siquiera tiene una definición fija de lo que es la felicidad, ya que como Bauman dijo en una de sus tantas entrevistas: “No hay una sola forma de ser feliz, sino muchas, y estas están determinadas por el destino -todas aquellas cosas que nos suceden pero sobre las cuales no tenemos ninguna influencia-, y nuestro carácter [...]. El destino nos presenta la pluralidad de opciones que tenemos para obtener la felicidad y nuestro carácter elige entre estas opciones". Más bien lo que ofrece es una explicación de cómo nuestro tiempo histórico está moldeando nuestros valores y por lo tanto, nuestra idea sobre la felicidad.

  16. 4 out of 5

    Pamela

    Cuando empecé este libro creí que encontraría respuestas sobre la felicidad, pero encontré algo más interesante: mejores preguntas. Leer a Zygmunt Bauman resultó una experiencia mucho más fascinante de lo que esperaba. Indiscutiblemente carezco de algunos conocimientos para poder asimilar el libro en su totalidad, pero el libro es bastante digerible si se le dedica tiempo y atención.

  17. 5 out of 5

    Diego

    profondo e complesso come l argomento richiede. non è un libro easy reading e richiede applicazione. ed è proprio questo il senso.

  18. 4 out of 5

    Tommaso Valarani

    Il solito Bauman. Semplice ed efficace. Solo che la sua analisi si limita quasi sempre al presente. Non propone reali soluzioni

  19. 5 out of 5

    Casper Denck

    http://nicodemist.wordpress.com/2008/... http://nicodemist.wordpress.com/2008/...

  20. 4 out of 5

    Metin H. Türkmen

    "Yitirilenler, kazanılanları çoğu zaman geçer ve mutluluk yaratmak üzere artan gelir kapasitesinin yerini, 'paranın satın alamayacağı' şeylere erişimin azalmasının neden olduğu mutsuzluk alır." "Beklemenin kirli bir kelime haline geldiği bir çağda yaşıyoruz. Giderek herhangi bir şey için bekleme zorunluluğunu (olabildiğince) yitirdik ve yeni, favori sıfatımız 'hemen' oldu." "Eldeki bir şeyin nicelik olarak artışı hiçbir şekilde başka bir nitelikteki ve değerdeki şeyin yokluğunu tam anlamıyla telaf "Yitirilenler, kazanılanları çoğu zaman geçer ve mutluluk yaratmak üzere artan gelir kapasitesinin yerini, 'paranın satın alamayacağı' şeylere erişimin azalmasının neden olduğu mutsuzluk alır." "Beklemenin kirli bir kelime haline geldiği bir çağda yaşıyoruz. Giderek herhangi bir şey için bekleme zorunluluğunu (olabildiğince) yitirdik ve yeni, favori sıfatımız 'hemen' oldu." "Eldeki bir şeyin nicelik olarak artışı hiçbir şekilde başka bir nitelikteki ve değerdeki şeyin yokluğunu tam anlamıyla telafi etmez." "Düşlenen ve gıpta edilen 'mutluluk durumu'nun belirsizliği için tek teselli, amaçlanan yolda ilerlemektir; bitkinlikten yere yığılmayıp ya da kırmızı kart görmeyip yarışta kalındığı müddetçe nihai zafer umudu canlı kalır." "Karakter sahibi olma ve kimliğin tanınmasının yanı sıra birbiriyle ilişkili bu amaçları gerçekleştirme araçlarını bulup elde etmek, mutlu bir yaşam arayışında temel kaygılar haline gelir." "Mutluluğa ulaşmak başka insanların edinme şansı veya olasılığının bulunmadığı şeyleri elde etmek demektir. Mutluluk bir adım ileride olmayı gerektirir..." "Yaşamınızın zarif bir şekilde davranabileceğiniz bir şölen gibi olduğunu düşünün. Yemekler size ikram edildiğinde elinizi uzatın ve makul bir parça alın. Eğer yemek yanınızdan geçip giderse tabağınızda olanla yetinin. Veya yemek henüz size ikram edilmediyse, sabırla sıranızı bekleyin. Aynı kibar ölçülülük ve minnettarlık tutumunu çocuklarınız, eşleriniz, meslek yaşamınız ve mali işleriniz için de taının. Arzunun, hasedin ve açgözlülüğün hiç gereği yok. Vakti geldiğinde hak ettiğiniz payı alacaksınız." "Mutluluk, arzulanacak ve değer verilecek, iyi bir şeydir. Ya da mutlu olmak, mutsuz olmaktan daha iyidir. Ancak bu iki gevezelik, mutluluk hakkında sağlam bir temele dayalı olarak özgüvenle söylenebilecek tek şeydir. 'Mutluluk' kelimesini içeren bütün diğer cümelerin münakaşa çıkaracağı kesindir." "Mutluluk kavramı o kadar belirsizdir ki, herkes mutluluğu elde etmek istese bile, gerçekte istediği ve arzuladığı şeyin ne olduğunu kesin ve tutarlı bir şekilde asla söyleyemez. Mesele mutluluk olduğunda insan hem kesin hem de tutarlı olamaz. Kişi ne kadar kesin olursa, tutarlı kalma şansı da o kadar azalır." "Mutluluk gözden kaybolmaksızın insanlardan uzaklaşan bir özelliktir ve uzaklaştıkça insanların peşinden sürüklemek için el eder. Onu yakalayacaklarını düşündükleri her an, parmaklarının arasından kayıp gider." "Eğer yaşamızını doğaya göre şekillendirirseniz, asla fakir olamayacaksınız; eğer insanların görüşlerine göre şekillendirirseniz, asla zengin olamayacaksınız." "Unutma ki seni yönlendiren zihnin kendi kendine yetebildiğinde yenilmez olur... Tutkulardan kurtulmuş bir zihin kale gibidir. İnsanların sığınabileceği daha güçlü bir yer yoktur." "Hatalı yolları bilip onlardan sakını, doğanın dayattığı ve kaçışın olmadığı sınırlar kabul edin. Değişken olup hiçbir sınır tanımasalar da tutkular sizi yoldan çıkaracaktır, ama neyse ki tutkuları etkisiz ve güçsüz kılacak güçlü bir silah olan akla da sahipsiniz. Mutlu bir yaşamın sırrı tutkularınızı dizginlemek, aklınızıysa dörtnala koşturmaktır." "Mutsuzluğun tek nedeni, insanın odasında sessizce nasıl oturacağını bilmemesidir." "Sahip olduğumuzu hepimizin bir şekilde bildiği ancak ne kadar uzun yaşarsak yaşayalım neye benzediğinden asla emin olamadığınız şeye, yani kişinin karakterine indirgenir mesele. Bir bireyin kaderi onun talihi değildir." "Öfkemizin itici gücü daha üstün, daha güvenli ve daha risksiz bir tüketim arzusudur." "Üst sınıflar kendi üst konumlarını korumak için neredeyse hiçbir şey yapmaya gerek duymaz, altsınıflar da kötü talihlerinden kurtulmak için neredeyse hiçbir şey yapamaz. Oysa orta sınıflar için, imrendikleri ancak sahip olamadıkları şeyler ele geçirebilecekleri şeyler gibi görünürken, sahip oldukları ve keyfini sürdürdükleri şeyler, en ufak bir dikkatsizlikte, kayıp gidecekmiş gibidir. Diğer insan kategorilerine kıyasla, onlar sürekli kayfı halinde yaşamak zorundadır ve mutsuzluk korkusu ile görünürde güven dolu olan keyifli fasılalar arasında salınır dururlar." "İnsanlar yedi gün yirmi dost doğru olduğunu düşündükleri yolları terk etmek, el üstünde tuttukları ve kendilerini mutlu ettiğini düşündükleri şeylere sırtlarını dönmek ve gerçekte olduklarından farklı olmak için çekidüzen verilmeye, eğitilmeye, öğüt almaya, kandırılmaya ve ayartılmaya eğilimlidirler. İnsanlar yaşamlarının geri kalanını rekabetçi girişim ya da girişimci rekabet uğruna kurban etmeye hazır işçilere, sonsuz şekilde çoğaltılabilecek arzu ve isteklere sahip tüketicilere, günümüz 'siyaseten doğruculuğu'nun 'başka alternatif yok' sürümünü kayıtsız şartsız kabullenen yurttaşlara dönüştürülmeye çalışılıyor; bu da insanları, başka şeylerin yanı sıra, çıkara dayalı olmayan cömertliğe karşı kör olmaya ve kendi egolarını şişirmek için kullanılamaması ihtimaliyle ortak refaha kayıtsız kalmaya teşvik ediyor."

  21. 5 out of 5

    Mehmet

    Beyni yoran düşüncelerin arasında bi kaç güzel düşünce ve alıntılar mevcut onlara istinaden 3 yıldız. Aldığım birkaç notlar şu şekilde. Robert Kennedy başkanlık seçim kampanyasının en hararetli zamanında, GSMH’ye dayalı mutluluk ölçütüne ilişkin yalana sert bir saldırıyla yanıt vermişti: Bizim GSMH’miz, hesaplamalarında, hava kirliliğini, tütün reklamlarını ve otobanlarımızdan yaralıları toplamak üzere kullanılan ambülansları hesaba katar. Evlerimizi korumak için tesis ettiğimiz güvenlik sisteml Beyni yoran düşüncelerin arasında bi kaç güzel düşünce ve alıntılar mevcut onlara istinaden 3 yıldız. Aldığım birkaç notlar şu şekilde. Robert Kennedy başkanlık seçim kampanyasının en hararetli zamanında, GSMH’ye dayalı mutluluk ölçütüne ilişkin yalana sert bir saldırıyla yanıt vermişti: Bizim GSMH’miz, hesaplamalarında, hava kirliliğini, tütün reklamlarını ve otobanlarımızdan yaralıları toplamak üzere kullanılan ambülansları hesaba katar. Evlerimizi korumak için tesis ettiğimiz güvenlik sistemlerinin ve evlerimize gizlice girmeyi başaranları tıktığımız cezaevlerinin maliyetlerini kayda geçirir. Sekoya ormanlarımızın yıkımını ve bunlarının yerlerini, genişlemenin ve kaotik kentleşmenin almasını içerir. Napalm bombalarının, nükleer silahların ve kent kargaşasını zapt etmek için polisin kullandığı silahlı araçların üretimini içerir. Çocuklara oyuncak satmak için şiddeti yücelten televizyon programlarını… kayda geçirir. Öte yandan, GSMH çocuklarımızın sağlığından, eğitimimizin kalitesinden ya da oyunlarımızın neşesinden söz etmez. Şiirimizin güzelliğini ve evliliklerimizin kudretini ölçmez. Politik tartışmalarımızın niteliğini ve temsilcilerimizin güvenilirliğini değerlendirmekle ilgilenmez. Cesaretimizi, aklımızı ve kültürümüzü dikkate almaz. Ülkemize duyduğumuz şefkat ve adanmışlık hakkında tek bir söz söylemez. Kısacası GSMH, yaşama cefasını değerli kılan şeyler dışında her şeyi ölçer. Gözlemciler, insan mutluluğu için önemli şeylerin yaklaşık yarısının hiçbir fiyatı olmadığını ve mağazalardan satın alınamayacağını ileri sürüyor. Eldeki nakdiniz ve krediniz ne olursa olsun, bir alışveriş merkezinde, sevgi ve dostluğu, aile hayatının zevklerini, sevdiklerinizle ilgilenmekten ya da sıkıntıdaki bir komşuya yardım etmekten gelen tatmini, iyi yapılan bir işten elde edilen özsaygıyı, hepimizde ortak olan “zanaatkârlık yeteneğini” tatmin etmeyi, iş arkadaşları ve ilişki kurduğunuz diğer insanların takdir, sempati ve saygısını bulamazsınız. Belirsizlik insan yaşamının doğal habitatıdır –belirsizlikten kaçma umuduysa insan yaşamındaki arayışların motorudur. Belirsizlikten kaçmak, yalnızca zımnen varsayılsa bile, her türlü karma mutluluk hayalinin en önemli bileşenidir. “Gerçek, muntazam ve eksiksiz” mutluluğun, her zaman belli bir uzaklıktaymış gibi görünmesinin nedeni de işte budur: Malum ufuk gibi, ne zaman yakınlaşmaya çalışsanız uzaklaşır. “Eğer yaşamınız, doğaya göre şekillendirirseniz, asla fakir olamayacaksınız; eğer insanların görüşlerine göre şekillendirirseniz, asla varlıklı olamayacaksınız.” “Tüketim, güvence ve doymuşluk yerine endişe artışına neden olur. Kâfi olan asla kâfi gelmez.” Russell Jacoby birbirini izleyen öğrenci kuşaklarıyla yaşadığı deneyimi özetlerken ortaya çıkan seçim konusunu mercek altına almıştır: “Bir zamanlar öğrenciler toplumun hastalıklarına şifa bulmayı düşlerdi; şimdiyse, kendi öğrencilerime dayanarak şunu söyleyebilirim: İyi hukuk okullarına gitmeyi düşlüyorlar.” Bununla birlikte Pascal’ın da ekleyiverdiği gibi, asıl sorun, birçok insanın çoğu zaman akla yatkın bu nasihate aksi yönde davranmalarıdır. Mutluluğu, bulunamayacak yerlerde ararlar. Pascal en unutulmaz cümlelerinden birini şöyle bitirir: “Mutsuzluğun tek nedeni, insanın odasında sessizce nasıl oturacağını bilememesidir.” Orada burada koşuşturmak sadece “zihinlerini dağıtmanın” bir yoludur. Koşuştururken düşünceye çok az yer kalacağından, koşuşturmaya devam edin. Böylece kendinize daha yakından bakma görevinin dayanılmaz yükünden kaçınabilirsiniz: sürekli olarak, sonsuza dek ya da en azından bacaklarınızda pistte kalacak kadar derman kaldığı sürece. Bildiğimiz gibi, çoğu pist, kapalı daire şeklindedir: yuvarlak ya da eliptik olup hiçbir yere çıkmazlar; tur atarak koşmaya uygundurlar. İnsanların mutluluk arayışı olduğuna inandıkları (kendi z ararlarına, kendilerini acı bir uyanışa mahkûm ederek, yanlış bir şekilde inandıkları) oyun için seçtikleri isim, varmak değil koşmaktır. Kişi yanlış seçimler yapabileceğine kendini hazırlamazsa, doğru seçim arayışında metanet gösteremez. Ahlakın başlıca tehdidi olmak şöyle dursun (birçok ahlak filozofu tarafından can sıkıcı menfur bir şey olarak görülen!) belirsizlik, ahlaklı insanın asıl zemini ve ahlakın filizlenip serpilebileceği tek topraktır.

  22. 4 out of 5

    Aronne

    " l'attesa è stato un piacere (...) Attendere sembra essere diventato un lusso. Nella cultura dell'adesso, chi attende vede la sala d'attesa come un rifugio, forse quel luogo ci ricorda l'arte di rilassarci.. cit Laura Potter " Non essendo raggiungibile uno stato di felicità sicura, solo l'inseguimento di quell'obiettivo ostinatamente sfuggente è in grado di mantenere i corridori (moderatamente) felici " " Se vivrai secondo natura, non sarai mai povero; se vivrai secondo le opinioni, non sarai mai " l'attesa è stato un piacere (...) Attendere sembra essere diventato un lusso. Nella cultura dell'adesso, chi attende vede la sala d'attesa come un rifugio, forse quel luogo ci ricorda l'arte di rilassarci.. cit Laura Potter " Non essendo raggiungibile uno stato di felicità sicura, solo l'inseguimento di quell'obiettivo ostinatamente sfuggente è in grado di mantenere i corridori (moderatamente) felici " " Se vivrai secondo natura, non sarai mai povero; se vivrai secondo le opinioni, non sarai mai ricco" Epicuro " L' << Assoluto>> non nasce con un atto di creazione una tantum,ma va creato e esige ilsoffio della vita esso può esistere solo in uno stato di creazione permanente, dev'essere ricreato costantemente, giorno per giorno e ora per ora. gli assoluti non si trovano, si fanno. esistono solamente nella modalità dell'essere fatti. il valore e la forza d'attrazione dell'assoluto sognato da chi cerca l'identità sta, che lo sappiano o no, nella fatica dell'autocreazione la moralità è una mistificazione, un segno di decadenza, il prodotto di una cospirazione dei deboli e degli indolenti, dei vigliacchi degli inetti contro tutto ciò che è grande, nobile, sublime,potente, ispirato e fonte di orgoglio (la compassione è chiamata virtù solo dai decadenti)N. scelse il termine "immoralista" per definire se stesso...cit Ecco Home Questo concetto di moralità è il vero plus del libro, definire finalmente la moralità come un peccato, una vanità un segno di debolezza. Oggi viene a più riprese declamata, da chi vuole propinare la debolezza, indurci a concedere lasciapassari in nome della moralità, termine ampolloso che per me come per N. rappresenta solo un sinonimo di debolezza. ed ancora sulla moralità: "l'incertezza è il terreno proprio della persona morale, l'unico suolo in cui la moralità può germogliare" Trovo che ci siano poche virtù, così oscenamente fasulle come la moralità, in taluni casi può essere il risultato di una culturale ancestrale legata ad un forte ancoramente alla religione che punisce e salva dai peccati. Secondo Levinas l'assenza di moralità è iniziata con la domanda di Caino: " Sono forse io il custode di mio fratello? "Etichette, marchi e loghi sono i termini del linguaggio del riconoscimento" Marco Aurelio dice: "la mente libera da passioni è un baluardo: l'uomo non ha niente di più forte dove rifugiarsi ed essere per sempre inespugnabile (Pensieri) Lipovetsky: all'individualismo disciplinare e militante, eroico e moraleggiante è stato il cambio da un individualismo alla carte, edonista e psicologico, che fa della realizzazione il fine principale dell'esistenza.. trovo che questa definizione sia perfetta per descrivere tanti cultori dell'urlo social che si proclamano numi tutelari della civiltà, della moralità, della giustizia e che mi danno un senso di fastidio che non riuscivo a descrivere, perchè dietro questa loro ideologia, strillata io non credo ci sia una sostanza, delle azioni che coerentemente sostengono i loro strilli.. Le loro urla hanno lo scopo di nutrire l'ego e la coscienza ma la verità è che sono un vacuo nutrimento, una flebo di placebo. " il destino dell'uomo è il suo carattere. Il fato e le sue unità di guerriglia - gli incidenti- determinano il quadro delle scelte che si pongono agli artisti della vita. ma è il carattere a decidere le scelte di questi ultimi. hardy

  23. 4 out of 5

    Hasan Basri AKIRMAK

    1925 Polonya doğumlu sosyolog Bauman’dan mutluluk etrafında dönen sorunlar, teşhis ve genellemeler dolu bir eser.. “Hepimiz kendi yaşamlarımızın sanatçılarıyız” diyen Batman’ın eserinden bazı alıntılar paylaşıyorum. Neden analiz/yorum değil de alıntı? Çünkü yazarın da tespit ettiği gibi “beklemenin kirli bir kelime haline geldiği bir çağda yaşıyoruz. Favori sıfatımız hemen oldu.” Hemen öteki kitabına geçmeliyim ben de... Kitaptan alıntılar: Bizim GSMH hesaplamaları, çocuklarımızın sağlığından, eği 1925 Polonya doğumlu sosyolog Bauman’dan mutluluk etrafında dönen sorunlar, teşhis ve genellemeler dolu bir eser.. “Hepimiz kendi yaşamlarımızın sanatçılarıyız” diyen Batman’ın eserinden bazı alıntılar paylaşıyorum. Neden analiz/yorum değil de alıntı? Çünkü yazarın da tespit ettiği gibi “beklemenin kirli bir kelime haline geldiği bir çağda yaşıyoruz. Favori sıfatımız hemen oldu.” Hemen öteki kitabına geçmeliyim ben de... Kitaptan alıntılar: Bizim GSMH hesaplamaları, çocuklarımızın sağlığından, eğitimimizin kalitesinden ya da oyunlarımızın neşesinden söz etmez. Şiirimizin güzelliğini ve evliliklerimizin kudretini ölçmez. Cesaretimizi aklımızı ve kültürümüzü dikkate alınmaz. Ülkemize duyduğumuz şefkat ve adanmışlık hakkında tek bir söz söylemez. Kısacası GSMH, yaşama cefasını değerli kılan şeyler dışında her şeyi ölçer. [JC Michea] İnsanları gelirlerini artırarak daha mutlu etmesi stratejisi işe yaramamaktadır. Bütün amaçsız gezilerinizdeki deneyimlerinizden biliyorsunuz ki iyi yaşamı hiçbiryerde, ne mantıkta, ne zenginlikte, ne şöhrette, ne de sefahatte bulamadınız. O zaman nerede bulacaksınız? İnsan doğasının gerektirdiği şeyi yaparak. Dürtülerinizi eylemlerinizi yönetecek ilkeler edinerek bulacaksınız. [M. Aurelius] Mutlu bir yaşamın sırrı tutkularınızı dizginlemek, aklınızıysa dörtnala koşturmaktır.

  24. 5 out of 5

    Berat Sadıç

    Beklediğimi bulamadım. Sabırla okuduğum bu kitaba karşı olumlu önyargım, benzer kitapları okuduktan sonra içimde duyduğum umuttan kaynaklanıyordu. Okudukça neşeleneceğimi, notlar alıp listeler yapacağımı, madde madde sıralanmış formülleri kaydedip uygulayacağımı düşünürken, neredeyse akademik düzeydeki dil ve yapı, kitabı okumamı oldukça zorlaştırdı. Çeviri kaynaklı olabileceğini düşündüğüm anlaşılmaz ve zor cümleler, odaklanmamı oldukça engelledi. Kitabın ayrıca tüketim toplumu kavramını nerede Beklediğimi bulamadım. Sabırla okuduğum bu kitaba karşı olumlu önyargım, benzer kitapları okuduktan sonra içimde duyduğum umuttan kaynaklanıyordu. Okudukça neşeleneceğimi, notlar alıp listeler yapacağımı, madde madde sıralanmış formülleri kaydedip uygulayacağımı düşünürken, neredeyse akademik düzeydeki dil ve yapı, kitabı okumamı oldukça zorlaştırdı. Çeviri kaynaklı olabileceğini düşündüğüm anlaşılmaz ve zor cümleler, odaklanmamı oldukça engelledi. Kitabın ayrıca tüketim toplumu kavramını neredeyse her sayfada hatırlatması ve modern sorunlarımızın çoğunun “kapitalizm” kaynaklı olduğunu öne sürmesi beni açıkçası rahatsız etti. “Kişi, kendi hayatını bir sanat yapıtı gibi yapmalıdır.” fikri, bu kadar bilimsel olmayan bir dille ve daha pratik olarak anlatılabilirdi. Sonuç olarak bu değerli kitaptan hayal ettiğim kadar faydalanamamış/faydalanamayacak olmak biraz canımı sıktı. Hap bilgi arayanlar için tavsiye edebileceğim bir kitap değil.

  25. 5 out of 5

    Morabito

    I'm tired of Baumann. I've read many of his books and in the end it's just much of the same. Liquid here, liquid there. It's like he had a nice idea and then he just perseveres with it again and again and again using it for describing particular cases. This book is just that, much more of the same. It's his old critique of capitalism but now on the subject of happiness and the art of living a happy life. There's not much new here and I have to admit there are quite a lot of passages where his ar I'm tired of Baumann. I've read many of his books and in the end it's just much of the same. Liquid here, liquid there. It's like he had a nice idea and then he just perseveres with it again and again and again using it for describing particular cases. This book is just that, much more of the same. It's his old critique of capitalism but now on the subject of happiness and the art of living a happy life. There's not much new here and I have to admit there are quite a lot of passages where his argumentation just leaves out many things... So arguments tend to be weak. And there's this hole problem with his eurocentric vision of stuff (happening in this book and many of the others). He goes on generalizing "facts" all the time, assuming that because we all are living in a globalized world we are all the same. So... If you have read it before, I'll skip this one. If not... Then you will probably find worth in some of his ideas.

  26. 4 out of 5

    Roberto Yoed

    Happiness was never the goal. No conflict, no work, no stimulus, no problems, no dynamics, no movement = false happiness. We need all those things to develop and reach higher. The society of consumerism, product of capitalism, wants to suspend all these things and let us in a state of eternal happiness. In reality, the contrary is happening: depression, stress, suicide, neurosis, etc. The dream has been imposed and we have it shoved even on the unconscious. The system tells us what and how to wish Happiness was never the goal. No conflict, no work, no stimulus, no problems, no dynamics, no movement = false happiness. We need all those things to develop and reach higher. The society of consumerism, product of capitalism, wants to suspend all these things and let us in a state of eternal happiness. In reality, the contrary is happening: depression, stress, suicide, neurosis, etc. The dream has been imposed and we have it shoved even on the unconscious. The system tells us what and how to wish for things. It is an imperative to change the economic system if we want to have a much better and stimulating life.

  27. 4 out of 5

    Sara Tomb

    This review has been hidden because it contains spoilers. To view it, click here. Un libro sulla felicità e come questa condiziona il nostro essere e l'individualità, il rapporto con gli altri e la società. Il pessimismo di Bauman che emerge nella impossibilità di raggiungere la felicità come fine ultimo e il paragone con un orizzonte che si allontana da noi, man mano che lo ricorriamo. Il post- modernismo come epoca che promette la felicità, ma viene trovata e ricercata nel consumismo. La felicità come forza centripeta e centrifuga, che ricerchiamo per il nostro benessere e Un libro sulla felicità e come questa condiziona il nostro essere e l'individualità, il rapporto con gli altri e la società. Il pessimismo di Bauman che emerge nella impossibilità di raggiungere la felicità come fine ultimo e il paragone con un orizzonte che si allontana da noi, man mano che lo ricorriamo. Il post- modernismo come epoca che promette la felicità, ma viene trovata e ricercata nel consumismo. La felicità come forza centripeta e centrifuga, che ricerchiamo per il nostro benessere e cercando il benessere per l'altro con la sua cura. Il nostro assumersi la responsabilità di scelta per perseguire la felicità che è "l'arte della vita".

  28. 5 out of 5

    aramazsansormaz

    Yaşam üzerine geçmişten bugüne bir derleme gibi. Kim ne demiş, hayatı, mutluluğu nasıl ele almış, yaşamın amacı için ne demiş. Bunların etrafında dönen bol bol atıflarda bulunan bir kitap. En çok insan yaşamının bir sanat eseri olabileceği ile ilgili kısım hoşuma gitti. Ayrıca neyi seçtiğimizin önemini tartıştığı kısımda güzeldi. Kısaca mutluluğun kaynağı ile ilgili soruları olanlar için daha önce bu soruları soranlar nasıl cevaplar uydurmuşlar anlamak için güzel kitap. Kitaptan bir alıntıyla bi Yaşam üzerine geçmişten bugüne bir derleme gibi. Kim ne demiş, hayatı, mutluluğu nasıl ele almış, yaşamın amacı için ne demiş. Bunların etrafında dönen bol bol atıflarda bulunan bir kitap. En çok insan yaşamının bir sanat eseri olabileceği ile ilgili kısım hoşuma gitti. Ayrıca neyi seçtiğimizin önemini tartıştığı kısımda güzeldi. Kısaca mutluluğun kaynağı ile ilgili soruları olanlar için daha önce bu soruları soranlar nasıl cevaplar uydurmuşlar anlamak için güzel kitap. Kitaptan bir alıntıyla bitireyim. "Kendinize mutlu olup olmadığınızı sorduğunuz anda, artık mutsuzsunuz..." :)

  29. 4 out of 5

    Zeynep Karaca

    ''Bu, aynı zamanda yeni tüketim toplumunun ölçütü haline getirilen bir ideolojidir. Bu ideoloji dünyayı potansiyel bir tüketim nesneleri ambarı; bireysel yaşamı sonsuz bir pazarlık arayışı; bu yaşamın amacını azami tüketici tatmini; ve yaşam başarısını da bireyin kendi piyasa değerindeki artış olarak ortaya koyar.'' Hakan Taşıyan'ın yıllar önce sarhoş çıktığı canlı yayında sorduğu soruyu hatırlayalım 'N'apıyoruz biz ki?' Cevabı hiç öğrenemedi yazık. ''Bu, aynı zamanda yeni tüketim toplumunun ölçütü haline getirilen bir ideolojidir. Bu ideoloji dünyayı potansiyel bir tüketim nesneleri ambarı; bireysel yaşamı sonsuz bir pazarlık arayışı; bu yaşamın amacını azami tüketici tatmini; ve yaşam başarısını da bireyin kendi piyasa değerindeki artış olarak ortaya koyar.'' Hakan Taşıyan'ın yıllar önce sarhoş çıktığı canlı yayında sorduğu soruyu hatırlayalım 'N'apıyoruz biz ki?' Cevabı hiç öğrenemedi yazık.

  30. 4 out of 5

    ferhat

    Short but too dense with many difficult references. Life is a project that we need to work on it every day. There is no trajectory anymore to follow for happiness, finding your passion, etc. That's why it's also an art. We all might be artists somehow but not in the same caliber. There, it includes good critics of Nietzsche by comparison to Levinas and how society transforms us (for the former). Short but too dense with many difficult references. Life is a project that we need to work on it every day. There is no trajectory anymore to follow for happiness, finding your passion, etc. That's why it's also an art. We all might be artists somehow but not in the same caliber. There, it includes good critics of Nietzsche by comparison to Levinas and how society transforms us (for the former).

Add a review

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Loading...